7 τρόποι για γίνουν οι πόλεις πιο δίκαιες, ζωντανές και προσιτές

Ένα προσιτό οικονομικά οικοδομικό συγκρότημα στη  Philadelphia (AP Photo/Matt Rourke)

Για όσους εργάζονται στον κοινωνικό και οικονομικό χώρο της δικαιοσύνης, το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 2016 στην Αμερική είναι μια υπενθύμιση ότι τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο. Είτε κάποιος είναι χαρούμενος με την εκλογή Τραμπ είτε όχι, η νίκη του αποδεικνύει ότι το φαινομενικά αδύνατο ή απίθανο μπορεί να επιτευχθεί. Τα συμβατικά και δοκιμασμένα στο χρόνο εργαλεία και μέσα, πιθανά να μην είναι οι μόνοι παράγοντες που οδηγούν στην επιτυχία.
Όπως σκεφτόμαστε και προετοιμαζόμαστε για τη συμμετοχή μας στην μάχη ιδεών που έρχεται αναπόφευκτα με μια νέα ομοσπονδιακή διοίκηση, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για μια αναθεώρηση των βασικών αρχών μας, τη συμβολή μας στο γενικότερο καλό και το όραμα της προσφοράς απ’ όλους για να οικοδομηθεί ορθα.
Αν και η ομοσπονδιακή πολιτική και πόροι είναι απαραίτητα για τον καθορισμό του εθνικού πλαισίου, δίδοντας καλές δραστηριότητες σε τοπικό επίπεδο, οι πόλεις είναι το σημείο, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν την πραγματικότητα της ζωής και τη διασύνδεσή τους με την κυβέρνηση.

Με αυτό κατά νου, παρουσιάζονται κάτωθι επτά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι πόλεις, ώστε να γίνουν πιο δίκαιες, ζωντανές και οικονομικά προσιτές.

1. Χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς χωρίς κόστος

Όσο περισσότερο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τόσο περισσότερο επωφελούνται, είτε είναι ποδηλάτες ή όχι, λόγω της μείωσης της κυκλοφοριακής συμφόρησης και της ρύπανσης. Η εξάλειψη του κόστους χρήσης των μέσων μαζικής μεταφοράς (σιδηρόδρομος και λεωφορεία) θα προσελκύσει περισσότερο κόσμο να τα χρησιμοποιεί και θα μειώσει την οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών χαμηλού εισοδήματος. Πως όμως θα καλύπτονται τα έξοδα μεταφοράς; Πληρώνοντάς τα από τον προϋπολογισμό της πόλης, με τον ίδιο τρόπο που γίνεται για τους δρόμους και τη δημόσια εκπαίδευση, διανέμοντας έτσι το κόστος σε όλους του φορολογούμενους. Αυτή είναι η δικαιότερη λύση δεδομένου ότι οι μη-αναβάτες κερδίζουν επίσης από το σύστημα διαμετακόμισης.

2. Αντιμετώπιση της μαύρης αγοράς κατοικιών και ενδυνάμωση των ενοικιαστών.

Οι περισσότερες πόλεις απαιτούν από τους ιδιοκτήτες να δηλώνουν ο,τιδήποτε ενοικιάζουν, από ένα δωμάτιο έως ένα ολόκληρο σπίτι ή πολυκατοικία. Επιπλέον, οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να τηρούν κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές, ώστε οι κατοικίες που προσφέρουν να προστατεύουν τη ζωή και ασφάλεια των ενοίκων, καθώς και να αποτελούν ένα αξιοπρεπές μέρος για διαμονή. Η επιβολή της καταχώρησης των κατοικιών και της λήψης ενός κωδικού είναι θλιβερά ανεπαρκής σε πολλές πολιτείες. Στο πρόσφατο βιβλίο του Matthew Desmond, “Evicted”, παρατηρούμε ότι στο Μιλγουόκι υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα της αγοράς κατοικιών που λειτουργεί έξω από τα όρια της κρατικής εποπτείας, συχνά εκμεταλλεύονται τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας, αφού είναι απελπισμένοι για ένα καταφύγιο και προθυμοποιούνται να συμβιβαστούν με απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης. Από τη σκοπιά της αγοράς, η μαύρη αγορά κατοικιών αυξάνει το κόστος στους νόμιμους ιδιοκτήτες, οι οποίοι ανταγωνίζονται για την ιδιοκτησία με εκείνους που έχουν χαμηλότερο κόστος, λόγω της μη συμμόρφωσής τους με τις απαραίτητες προδιαγραφές. Εάν οι πόλεις κατάφερναν να εξαλείψουν αυτή τη μαύρη αγορά κατοικιών και κατάφερναν να συμμορφώσουν το απόθεμα κατοικιών που δε συμμορφώνεται με τους κανονισμούς, η προσφορά κατοικιών θα αυξάνονταν και οι τιμές θα μειώνονταν. Οι πόλεις πρέπει να κάνουν το κόστος της μη συμμόρφωσης πολύ υψηλότερο από ό, τι είναι σήμερα σε περίπτωση εντοπισμού του παραβάτη και να αυξήσουν το ποσοστό εντοπισμού τέτοιων παραβάσεων.

3. Χρήση δημοτικών ακινήτων για στέγαση.

Ειδικά σε πόλεις όπου το κόστος στέγασης έχει κλιμακωθεί τόσο απότομα, οι πόλεις θα πρέπει να κάνουν μια απογραφή και αξιολογήση των κενών οικοπέδων και των εκείνων που έχουν δημοτικές δομές στέγασης. Πολύ συχνά, οι πόλεις πωλούν τη γη που διαθέτουν σε ιδιώτες επιχειρηματίες και χάνουν τον έλεγχο για πολλά χρόνια στο πως θα χρησιμοποιηθεί η κάθε έκταση. Σκεφθείτε πως θα ήταν αν εκτάσεις που προορίζονται για βιβλιοθήκες, σχολεία, αστυνομικά τμήματα εάν ανέπτυσσαν δημιουργικές συνέργιες και δημιουργούνταν σχολεία μαζί με διαμερίσματα για ηλικιωμένους, αστυνομικά τμήματα και διαμερίσματα για θύματα ενδοοικογενειακής κακοποίησης και βιβλιοθήκες με εγκαταστάσεις στέγασης δημοσίων υπαλλήλων.

 4. Τοποθέτηση των «καλύτερων» σχολείων στις «χειρότερες» γειτονιές.

Τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό για την αλλαγή μιας γειτονιάς, από το να έχεις ένα διεθνούς φήμης σχολείο, όπου οι γονείς θέλουν να στέλνουν τα παιδιά τους. Αν τα καλύτερα σχολεία μιας πόλης βρίσκονταν σε αμφισβητούμενες περιοχές και τα παιδιά αυτής της γειτονιάς είχαν τη δυνατότητα να το παρακολουθήσουν, ενώ τα άλλα παιδιά θα χρειάζονταν αίτηση, η γειτονιά θα λάμβανε γρήγορα τις επενδύσεις και την ανάλογη προσοχή για να βελτιωθεί. Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην πρόληψη της μετακίνησης των οικογενειών με χαμηλό εισόδημα, όταν αυτές οι γειτονιές ζητούνται από πολύ κόσμο και αυξηθούν τα κόστη στέγασης.

5. Σκέψη και δράση ανάμεσα σε τοπικό και περιφεριακό επίπεδο πολιτειών για να προστατευτούνοι αδύναμοι.

Ενώ τα τοπικά όρια έχουν σημασία για τις κυβερνήσεις, για τον υπόλοιπο κόσμο που ψάχνει το καλύτερο μέρος να ζήσει βάσει των οικονομικών δυνατοτήτων του και να έχει καλά σχολεία, ασφάλεια και δημόσιες υπηρεσίες, δεν παίζει κανένα ρόλο. Όταν κοντινοί δήμοι με μεγάλους πληθυσμούς ακολουθούν μη ευθυγραμμισμένες πολιτικές, δημιουργούνται στρεβλά κίνητρα για την επιλογή ενός δήμου. Όταν ένας δήμος προσφέρει καλύτερα σχολεία κι υπηρεσίες για τους αστέγους, ενώ ο διπλανός δήμος όχι, οι άνθρωποι θα επιλέξουν το δήμο με τις καλύτερες υπηρεσίες και θα επιβαρύνουν τα κόστη του δήμου. Αν και η συλλογική δράση ωφελεί όλους, οι πολιτικές διαφορές δημιουργούν ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, όπου οι πρωτοπόροι τιμωρούνται και όσοι καθυστερουν ανταμείβονται, οδηγώντας ένα δήμο στην παρακμή. Οι δήμοι θα πρέπει να βρουν νέους τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων συνολικά, έτσι ώστε τα κόστη τα μοιράζονται αναλόγως και να θεωρούνται οι κοντινοί δήμοι ως συνεργάτες και όχι ως ανταγωνιστές.

6. Δωρεάν και προσβάσιμα δεδομένα και κάλεσμα στους πολίτες  να βοηθήσουν. 

Οι πόλεις θα πρέπει να διαθέτουν όλα τα δεδομένα που συγκεντρώνουν σε πραγματικό χρόνο (αφαιρώντας εκείνα που αφορούν προσωπικά δεδομένα). Αντί να φοβούνται την κριτική και την αποτυχία, οι πόλεις θα πρέπει να ενθαρρύνουν την εμπλοκή των πολιτών και ειδικών στην επίλυση των προβλημάτων, αφού υπάρξει πρώτα κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης και εντοπισμός του τι δουλεύει καλά και τι χρειάζεται βελτίωση. Ανακοινώνοντας ξεκάθαρα τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια πόλη και χρησιμοποιώντας τεχνικές ανοιχτού κώδικα για να δεσμεύσει τους πολίτες να λαμβάνουν μέρος στην διαδικασία διακυβέρνησης της πόλης, οι πόλεις θα μπορέσουν να προωθήσουν ένα νέο κύμα καινοτομίας και δέσμευσης από τους πολίτες.

7. Προετοιμασία για το μέλλον, όχι για το παρελθόν.

Οι πόλεις πρέπει να βοηθήσουν τους πολίτες να κατανοήσουν πως θα ήταν το μέλλον της πόλης, δημιουργώντας και προσφέροντας ένα μεγαλόπνοο σχέδιο για την εικόνα της, τη λειτουργία της και την καταλληλότητά της ως προορισμός διαμονής. Σε μια πόλη, όπου όλοι οι πολίτες είναι αφοσιωμένοι σε ένα μεγαλόπνοο όραμα για μια πόλη πιο ζωντανή, υγιή, δίκαιη, δεσμευμένη και με πολλές ευκαιρίες, οι καινοτομίες που συμβάλλουν στην υλοποίηση αυτού του σχεδίου θα είναι πιο συχνές.
Τα επόμενα χρόνια θα μετασχηματίσουν πολλές πόλεις. Το κλειδί για αυτό θα είναι η πόλη να είναι οραματίστρια, προσαρμοστική, συνεργατική και καινοτόμα. Αν και η πολιτική του 2016 ήταν άσχημη, δεν καθορίζει την πιθανότητα του μέλλοντος, όπου κι αν ζούμε. Η πρόσκληση για όλους είναι να δούμε πέρα από την αμεσότητα του κοντικού μέλλοντος και να επιδιώξουμε να γίνουμε αυτό που οραματιζόμαστε.



Πηγή:nextcity.org
  

Athanasia Karamerou

Instagram